Szkoła`

27 stycznia obchodzimy Międzynarodowy Dzień Pamięci o Ofiarach Holocaustu, w tym roku już po raz trzynasty. Ta data wiąże się także z wyzwoleniem obozu Auschwitz – Birkenau. Z tej okazji uczniowie klasy VIII wykonali prace plastyczne, którymi udowodnili, że los pomordowanych w czasie II wojny światowej nie jest im obojętny. Powinniśmy być dumni z tego, że w sercach młodych Polaków również żyje pamięć o tych tragicznych wydarzeniach.

Na lekcji języka polskiego młodzież zapoznała się z definicją Holocaustu oraz przebiegiem masowej zagłady.
Holocaust jest najczęściej określany jako zagłada narodu żydowskiego. Był jednym z najważniejszych elementów zbrodniczej polityki nazistowskiej, która stała się oficjalną doktryną państwa niemieckiego w latach trzydziestych XX wieku. Po dojściu do władzy NSDAP i Adolfa Hitlera stopniowo wprowadzano antysemickie rozwiązania o charakterze administracyjno-prawnym. Jednym z pierwszych elementów prześladowania ludności żydowskiej były przepisy tzw. ustaw norymberskich z 1935 roku, które sankcjonowały nowy pseudoprawny status Żydów na terenie III Rzeszy.
W 1942 roku Niemcy rozpoczęli program tzw. ,,ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej” (niem. Endlösung), co doprowadziło do zagłady blisko 6 mln Żydów. Całkowitą liczbę ofiar Holocaustu trudno dzisiaj oszacować. Do masowej eksterminacji wykorzystywano przede wszystkim zorganizowany system obozów koncentracyjnych, wśród których szczególną efektywność osiągał zlokalizowany na terenie Oświęcimia i Brzezinki niemiecki kompleks Auschwitz-Birkenau. W miejscu kaźni milionów ludzi najczęstszą formę uśmiercania stanowiło gazowanie więźniów śmiertelnie trującym Cyklonem B. Oprócz ludności żydowskiej prześladowania objęły także Słowian, szczególnie Polaków, jak również Cyganów, duchownych czy komunistów. Łączna liczba zamordowanych w wyniku działań niemieckich nazistów wynosi około 11 mln ludzi.
Stowarzyszenie „Dzieci Holocaustu” udostępniło dla nas niezwykle cenną wystawę, która znajduje się na stronie www.moirodzice.org.pl . Opowiada ona o losach piętnaściorga dzieci urodzonych w latach 1939-1942, ocalałych dzięki bezgranicznej rodzicielskiej miłości, która kazała oddać je w obce ręce i odwadze ludzi, którzy uznali je za własne córki i synów. Mimo, iż urodziły się z wyrokiem śmierci, a los nie szczędził im gorzkich doświadczeń, uśmiechają się do nas ze zdjęć. Dobrze przeżyli życie, które podarowali im rodzice — żydowscy i polscy.
Uczniowie poznali historię tych niezwykłych osób. Nie dało się ukryć, że wzbudziło to w nich mnóstwo różnych emocji. Pamiętajmy o przekazywaniu historii młodszym pokoleniom. Dopóki to czynimy, jest żywa i trwała.                     P.Huk